กินบ่เซี่ยง และ นิหร่า พลอยเด่นจากเมียนมาร์

ถ้าใครเป็นคนที่ชื่นชอบเครื่องประดับในสไตล์วินเทจเรามักจะได้ยินชื่อของพลอย กินบ่เซี่ยง และ พลอยนิหร่า ซึ่งมีถิ่นกำเนิดใหญ่ๆคือประเทศเมียนมาร์  อันที่จริงแล้วพลอยทั้งสองชนิดนี้เป็นพลอยในตระกูลเดียวกันนั่นคือตระกูลคอรันดัม  ซึ่งจุดเด่นสำคัญของพลอยในกลุ่มนี้คือการเปลี่ยนสีที่ไม่สมบูรณ์ก่อให้เกิดเป็นลักษณะเส้นรูไทล์ลักษณะสีนวล เรียงตัวขนานกันเป็นแถวและบางจุดอาจเห็นว่ามีการไขว้ตัดกันเป็นรูป 6 เหลี่ยมสานกันไปมา ลักษณะของเส้นไหมรูไทล์ที่เกิดอยู่ภายในทำให้เกิดเป็นลักษณะการมองเห็นรูปดาว 6 แฉกบนผิวหน้าของพลอยที่เราเรียกว่า“สาแหรก”และกลายเป็นเอกลักษณ์ของพลอยในกลุ่มนี้

กินบ่เซี่ยง

โดยปกติพลอยกินบ่เซียงและพลอยนิหร่ามักจะมีการเจียระไนแบบหลังเบี้ยเพื่อที่จะสร้างพื้นที่ของหน้าพลอยให้พอเหมาะพอดีกับการปรากฏรูปดาว 6 แฉก  ความสวยงามและความคมชัดของดาวสีทองจะส่งผลต่อราคาของชิ้นงาน   เพราะฉะนั้นช่างที่มีความชำนาญงานจะต้องใช้วิธีการตัดเนื้อพลอยในจุดที่ถูกต้อง ซึ่งจะต้องใช้ความชำนาญมากเป็นพิเศษในการหาจุดตัดของพลอยตามแกนบังคับ เมื่อแบ่งพลอยออกเป็นชิ้นเล็กๆแล้วลักษณะการทอดตัวของเส้นไหมรูไทล์จะอยู่ในระนาบเดียวกันจึงจะทำให้เรามองเห็นลักษณะของดาวหกแฉกได้อย่างชัดเจน  ที่สำคัญกว่านั้นช่างจะต้องมีความชำนาญมากพอในการเจียระไนให้จุดที่มองเห็นดวงดาวอยู่บริเวรณกึ่งกลางของชื้นงานพอดีจึงจะได้ราคาดีที่สุด

และสำหรับผู้สวมใส่เครื่องประดับที่เน้นในเรื่องของคุณสมบัติอันโดดเด่นของพลอยในกลุ่มนี้ ก็ควรที่จะต้องพิจารณาถึงสีของเนื้อพลอยและลักษณะการเกิดดาว 6 แฉกเป็นสำคัญ  แต่ถ้าเราไม่ได้เฉพาะเจาะจงในเรื่องของความโดดเด่นตรงนั้นเราก็จะได้เครื่องประดับจากพลอยสีแปลกตาที่แม้ว่ามันจะไม่ได้ส่องประกายระยิบระยับเหมือนอย่างเพชร ทับทิมและไพลิน แต่มันจะให้สีที่คลาสสิกตามธรรมชาติของพลอยแท้ได้อย่างยอดเยี่ยม เชื่อมั่นได้เลยว่ามันสร้างเสน่ห์ให้ผู้สวมใส่ได้อย่างแน่นอน  เพราะมันมีความพิเศษที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งถ้าได้รับการออกแบบให้อยู่คู่กับตัวเรือนที่เป็นสไตล์วินเทจ มันจะกลายเป็นเครื่องประดับที่โดดเด่นและสวยงามลงตัวอย่างมากที่สุดทีเดียว

แหวนทรงวินเทจ ความสวยงามที่เป็นอมตะ

แหวนทรงวินเทจ เป็นตัวเลือกที่ดีมากสำหรับคนที่ต้องการความพิเศษอย่างแท้จริง  การออกแบบแหวนสไตล์นี้จะเน้นที่ความสวยงามของตัวเรือนเป็นหลัก  ช่างทำสามารถที่จะเพิ่มความสลับซับซ้อนความวิจิตรลงไปในชิ้นงานได้มากเนื่องจากแหวนแบบนี้มักจะมีขนาดใหญ่มันจึงเป็นโอกาสที่ช่างจะได้แสดงฝีมือในการทำอย่างเต็มที่  และส่วนใหญ่ถ้าเป็นช่างที่เก่งและโดดเด่นในเรื่องของการทำแหวนสไตล์วินเทจอย่างแท้จริงเมื่อชิ้นงานสำเร็จออกมาเราจะได้เห็นความสวยงามที่มีลายเซ็นจางๆของช่างคนนั้นอยู่เสมอ

แหวนทรงวินเทจ

เพราะฉะนั้นแหวนวินเทจจึงเป็นความคลาสสิคของการทำเครื่องประดับอย่างแท้จริง  ด้วยความสวยงามและความลงตัวขององค์ประกอบส่งผลให้เมื่อไหร่ก็ตามที่แหวนวินเทจวงนี้ถูกสวมอยู่บนนิ้วมือของใคร ก็จะยิ่งส่งเสริมให้คนผู้นั้นดูสวยสง่าได้โดยธรรมชาติโดยไม่ต้องมองถึงเพชรพลอยที่ประดับอยู่บนตัวเรือน ความโดดเด่นของการออกแบบในสไตล์วินเทจจะสร้างออร่าให้กับผู้สวมใส่ได้โดยไม่ต้องเพิ่มเติมอะไรลงไปเลยด้วยซ้ำไป

การออกแบบแหวนทรงวินเทจที่นิยมมากที่สุดในบ้านเราได้แก่แหวนรูปดอกพิกุล  แหวนรูปดอกไม้โบราณ แหวนที่เน้นลวดลายของไทยรวมถึงแหวนทรงมาร์คี  เมื่อไหร่ก็ตามที่เราได้เห็นแหวนลักษณะนี้เราแทบจะฟันธงได้เลยว่าเป็นแหวนที่มาจากช่างฝีมือจากประเทศไทย นั่นจึงเป็นความแตกต่างที่ผู้เขียนพยายามจะบอกว่าแหวนทรงวินเทจนี้จะมีกลิ่นอายและลายเซ็นของช่างฝีมือสอดแทรกอยู่เสมอ  ซึ่งมันจะกลายเป็นความสวยงามสุดคลาสสิคที่ต่างชาติไม่มีวันจะลอกเลียนแบบได้และชาวต่างชาติก็ชื่นชมในเอกลักษณ์และเห็นถึงชิ้นงานที่ทรงคุณค่าเหล่านี้ จึงนิยมที่จะสั่งซื้อเครื่องประดับสไตล์วินเทจจากประเทศไทยเท่านั้น

แหวนวินเทจ จะเป็นแหวนที่บอกบุคลิกและรสนิยมของผู้สวมใส่ได้เป็นอย่างดี  เพราะฉะนั้นถ้าเราต้องการที่จะสื่อสารกับใครสักคนหนึ่งผ่านแหวนวงเล็กๆวงนี้การเลือกแหวนทรงวินเทจที่เหมาะกับบุคลิกและรสนิยมของเขาจะทำให้เขารับรู้ได้ถึงความใส่ใจในรายละเอียดเกี่ยวกับตัวเขาได้อย่างแน่นอน

การเลือกเครื่องประดับ ในแต่ละกาลเทศะ

การเลือกเครื่องประดับ ในแต่ละกาลเทศะ เครื่องประดับใครว่าไม่สำคัญ การเลือกสิ่งใดๆ ก็ตามมาประดับบนร่างกาย ก็ล้วนแล้วแต่ส่งผลต่อบุคลิกของเราทั้งนั้น เคยสังเกตไหม? คนที่สวมสร้อยข้อมือสีโทนเข้มขนาดใหญ่ ก็มักจะดูเป็นคนเท่ ห้าวๆ กล้าลุย ส่วนคนที่สวมสร้อยข้อมือชิ้นเล็กๆ มีประกายแวววาว ก็จะดูเป็นคนที่มีความเป็นผู้หญิงสูง ให้ความรู้สึกน่ารักมากยิ่งขึ้น

ถ้าเราสวมเครื่องประดับตามใจชอบ และใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ ก็คงไม่มีใครตำหนิอะไร แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องไปงานสำคัญ เช่น งานแต่งงาน, งานกินเลี้ยงของบริษัท หรืองานที่มีแขกผู้ใหญ่ร่วมด้วยจำนวนมาก เราก็ต้องเลือกเครื่องประดับให้เหมาะสมกับงานนั้นๆ

สมมติว่าเราไปงานปาร์ตี้รื่นเริง แต่ดันสวมเครื่องประดับเพชรพลอยไปซะเต็มยศ  จะสนุกสุดเหวี่ยงกับเพื่อนมากก็ไม่ได้ เพราะกลัวสร้อยที่สวมมาจะหลุดแบบไม่รู้ตัว หรือไม่สวมเครื่องประดับใดๆ ไปงานกินเลี้ยงหรู ก็อาจจะทำให้คุณดูหมองไปเอาล่ะค่ะ มาดูกันดีกว่า ว่าเราควรสวมเครื่องประดับอย่างไร ในแต่ละกาลเทศะ

การเลือกเครื่องประดับ

1. งานรื่นเริง งานปาร์ตี้

– ควรสวมเพียงเครื่องประดับขนาดเล็ก ไม่ใหญ่โตหรูหรามากจนเกินไป เพราะงานปาร์ตี้ส่วนใหญ่เรามักจะพบปะสังสรรค์ แฮงค์เอาท์กับเพื่อน เลือกเพียงกำไลข้อมือขนาดเล็ก หรือสร้อยเส้นเล็ก ที่มีจี้รูปทรงน่ารักๆ ประดับ เช่น รูปหัวใจ, รูปแมว ก็เพียงพอแล้วค่ะ

2. งานแต่งงาน

– แม้ยุคนี้ งานแต่งงานจะใกล้เคียงกับงานปาร์ตี้ เพราะเป็นงานที่มีโอกาสได้พบคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน แต่งานแต่งงาน เป็นงานที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิตของสาวๆ เราควรจะเลือกเครื่องประดับที่ดูดีขึ้นมาในระดับหนึ่ง เพื่อให้เกียรติคู่บ่าวสาวของงาน เช่น สวมสร้อยคอไข่มุกเข้าคู่กับต่างหูเพชรชิ้นเล็กๆ แต่อย่าลืมว่า อย่าเลือกเครื่องประดับที่โดดเด่นจนเกินไปล่ะ เพราะงานแต่งงาน คนที่สวยที่สุดก็คือ เจ้าสาว ถ้าโดดเด่นมากไป อาจจะผิดใจกันทีหลังได้

3. งานกินเลี้ยงที่มีแขกผู้ใหญ่ร่วมด้วย

– หากเป็นงานกินเลี้ยงที่มีแขกผู้ใหญ่เข้าร่วม ซึ่งแปลว่าต้องเป็นงานใหญ่พอสมควร  งานแบบนี้ห้ามลืมสวมเครื่องประดับเด็ดขาด! แต่ก็ไม่ใช่ว่าจัดเต็ม สวมเพชรเต็มแผงคอ ตุ้มหู้ระโยงระยาง สร้อยข้อมือเต็มแขน หากเราทำแบบนั้น เราจะถูกแซวว่าเป็นตู้เพชรเคลื่อนที่ แทนที่จะถูกชมว่าสวยน่ะสิควรเลือกให้เครื่องประดับอย่างใดอย่างหนึ่งเด่นขึ้นมา เช่น หากสวม ต่างหูหยกเพชรขนาดใหญ่ สร้อยคอและกำไลข้อมือ ก็ควรเป็นเครื่องประดับชิ้นเล็ก ไม่ใหญ่โตเท่า นอกจากจะดูไม่เยอะเกินไปแล้ว ยังช่วยขับให้เครื่องประดับที่สวยที่สุด ดูเด่นขึ้นมามากกว่าเดิมอีกด้วย